gleðinnar láku niður kinnar mínar í gærmorgun þegar Strákarnir okkar tryggðu sér sæti í undanúrslitunum..... Síðasta korterið stóð ég í stofunni heima hjá mér, hræddi líftóruna úr dóttur minni með öskrum og grét þegar leikurinn kláraðist.. Í nokkrar sekúndur leið mér eins og ég væri á vellinum að dansa sigurdans.. Þá birtist texti á skjánum sem sýndi símanúmer til að styrkja landsliðið um 1000 krónur.. Í geðshræringunni tók ég upp símtólið og stimplaði inn númerið, hinum megin á línunni heyrðist rödd sem þakkaði mér stuðninginn og endaði símtalið með orðunum: Áfram Ísland!!!! Ég var hluti liðsins.....
Valhoppaði létt í spori í vinnuna, sannfærð um að þetta hefðu allir góðir þjóðfélagsþegnar gert.... En komst fljótlega að því að ég var sú eina sem hafði fallið í gryfju auglýsingasálfræðinnar og tekið upp tólið.... Er sem sagt lýsandi dæmi þess af hverju textabrot sem þetta er sett á skjáinn á slíkum mómentum....
Búin að færa til nokkur foreldraviðtöl á morgun svo ég geti tapað mér, hvort sem það verður *bíb* eða gleði....
Duggönd sem búin er að naga allar neglur niður í kviku kveður...